Disyembre taong 2012
Nitong nakaraang linggo napagkasunduan ng buong department namin sa office na magkaroon ng Christmas Party. Unang pasko ko ito na buhay may trabaho ako. Halos anim na buwan na ako pero hanggang ngayon nag-a-adjust pa rin ako. Napapansin ko rin na araw araw pare-parehas lang ang mga ginagawa ko.
Gising ng alas singko. Pasok. Uwi. Tulog ng alas diyes.
Hindi nakakatuwa. Parang hindi ako makagawa ng oras para sumulat. Paisa-isang talata lang. May pagkakataon pang hindi ko matapos ang nasimulan. Nobela, maikling kwento, sanaysay at marami pang mga kabalbalan. Lahat nasa notes ko sa cellphone naghihintay lang na mapansin ko.
Balik tayo sa party namin. Hindi syempre mawawala ang Kris Kringle sa okasyon. Bumunot kami ng screen name para gamitin at hindi makilala ng aming "baby." Bilang napakatagal pa ng tinakdang araw (December 19), linggo-linggo kaming magpapalitan ng regalo depende sa tema ng dapat ibigay.
something reminiscing
mga bagay na magbabalik umano sa alaala ng pagkabata ang unang pagpapalitan ng regalo. kinilig ako ng bahagya dahil alam kong bukod sa matatanggap kong regalo, makakabisita muli ako sa mga tindahan ng mga laruan. may kakaiba kasing saya ang dulot ng awra sa loob.
Nilibot ko ang buong Robinsons Galleria para hanapin ang gusto kong iregalo. Toys r Us.
May headband kayo na may abubot sa tuktok? May ideya na kayo sa kasarian ng pagbibigyan ko.
Wala, sir.
May pakpak kayo ng fairy?
Tapos na po ang Halloween, sir. Loko loko.
Hanggang mapadpad ako sa parte ng mga librong pambata. De joke lang. Naisip ko lang na libro na lang ang ibigay ko. Naalala ko kasi noong elementary, hindi kami magkamayaw sa paghahanap ng mga alamat ng kung anu anong bagay. Bawat baitang may ipagagawa ang guro ng Filipino o English na summary report / book report / review.
Mga kwentong punung puno ng aral ngunit may tinatagong pakahulugan. Sa isang banda naging panakot ito sa aming mga kabataan. Halos lahat kasi ay tila naparusahan gaya ni Pinya na laging dinadahilan ang matang tinatamad tumingin at magmasid at ni Saging na laging paa ang ginagamit sa pag-abot sa bagay sa paligid. Kung hindi man ay naging Mangga dahil sa kabusilakan ng puso at Sampaguita dahil sa pagmamahal ni Guita? Hmmm.
Sampa Guita! Sampa! Sabi ng kanyang irog habang inaangat siya sa bangin.
Hindi ko tinuloy ang balak na pagbili ng libro. Puro kasinungalingan. Binibigyan nito ang mga kabataan na maging mabait sa maling paraan. Parang ang konsepto ng langit at impyerno. Itinatatak sa isipan natin na magpakabuti dahil may langit na naghihintay sa halip na gumawa ng kabutihan dahil masarap sa pakiramdam.
Pero bakit kaya hindi pa nayayari ang alamat ng tao? Na si Langgam ay naging tao kasi hindi siya sumusunod sa pila, lagi pang sumisingit. Na si Buwaya naging tao dahil sa pagkain niya ng hindi sa kanya at kalauna'y naging Kongresista. Na si Manok nagnais magpapansin, putak ng putak kaya ginawang social networking site user. Hindi kaya parusa ang maging tao?
Sige, balik na lang tayo sa party namin. Binili ko ang napaka-cute na stuffed toy. Hindi sa sinasabi kong kadikit ng laruang 'yon ang pagiging bata pero ang mga bata, hindi ba, likas na mapaglaro? Makikita natin silang dinuduyan ang mumunting laruan na tila kanilang anak; kinakausap gaya ng mga kaibigan; at sumbungan kapag pinagalitan ng magulang.
Hayyy. Kay sarap maging bata. 'yung panahong ang katumbas ng pagtahan ay makukuha sa tigpipisong Hani o Flat Tops. Wala nang mas mahalaga pa sa star na nilagay ni Ms. Atienza dahil nasagot ang tanong sa klase. Hindi tulad ngayon. Habang dumadagdag ang edad ng tao, gayon din ang paghahanap natin ng tunay na kaligayahan. Hindi na natin makuhang ngumiti. Mahirap na sa ating maging maligaya sa simpleng bagay. Karaniwan pa nga'y pinipilit na lamang nating maging masaya.
Ang lungkot na tuloy. Pwede bang balikan na lang natin ang kabataan na puno ng saya? Kakabit kasi ng paggunita sa nakaraan ang paghahanap natin ng katulad na karanasan ngayon.
May nakita akong isang karatula galing kay pareng Google. Ito:
Kung pwede lang...
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na pasko. Ipakita ang lahat ng mga post
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na pasko. Ipakita ang lahat ng mga post
Martes, Nobyembre 26, 2013
sa ganap na
4:54 PM
4 Comments
tag tag
alamat
,
growing up
,
hayop
,
kwento
,
lipunan
,
maikling kwento
,
pasko
,
pilipinas
,
pinoy
,
tao
Biyernes, Hunyo 1, 2012
sa ganap na
4:46 PM
0 Comments
Alas otso na ng gabi, kailangan ko nang bumalik sa bahay. Mananakawan nanaman ako ng gamit ng mga malilikot na batang miyembro ng salisi gang. Nagugutom na rin ako, malamang pagkain ang unang unang mawawala sa bahay. Buti na lang dala ko tong nag iisa kong pares ng kutsara’t tinidor kung hindi naku nasama na to sa napakilo nila. hihi.
Yupi yupi na nga ‘to, madami dami din kasi ang napangarolingan ko kanina. Natatawa nga ko eh, ang lalaki ng gate dito sa lugar namin, sa halip na WELCOME ang nakapaskil, pagkalaki laking PATAWAD ang nakabungad. Pero hindi ako sumuko, kahit mag isa lang ako, kahit ilang oras nang hindi nadampian ng tubig ‘tong lalamunan ko, kahit may patawad, hala sige bira lang ako.
Pero ayos lang, puro we wish you a Merry Christmas lang ang kinakanta ko sa mga may patawad na nakadikit. Hihi. gamit ko tong nag iisa kong instrumento, palo pa rin ako ng palo, kaso ganoon pa rin, tanging aso lang ang sumasagot. Sinabihan ko na din ang kubyertos ko na makakaranas sila ng matinding pagtatalik. Kinundisyon ko na sila sa torture na magaganap. Nangako naman din ako sa kanila eh. Sa loob ng siyam na araw, malalapatan sila ng tunay na pagkain.
Nung nakita ko ang naipon kong pera, mukha ngang nabigo ako, naka 42 pesos lang ako. hihi. Buti na lang solo lang ako sa pangangaroling. Bali hahatiin ko to sa tatlong kainan sa maghapon. Ang sarap! Mukhang hindi ko muna magagamit ang lata ko ah. Kailangan sipagan ko pa bukas, mag aaral pa ‘ko ng mga kanta. May mga bago akong naririnig na kanta sa tv kaso baka matagal pa bago ko makabisa. Pero susubukan ko na din.
Pauwi na ‘ko ng bahay. Buti na lang at tumigil na ang ulan kaninang mga alas singko. Butas butas na kasi yung trapal sa may bahay. Tinutuluan ako lagi. May mga bituin na, ang sarap kayang pagmasdan ng mga nagkikislapang bagay sa langit habang unti unti akong napapapikit. Lagi akong naghihintay ng bulalakaw, hihiling lang sana,… ano nga pala yon? Basta gusto ko pasko lagi para may karoling.
sa ganap na
4:32 PM
0 Comments
dumating muli ang malalamig na gabi ng disyembre. Simula ng araw ng siyam na umagang paggising ng mga pinoy ng alas tres. Bisyo na din kasi ito ng karamihan. Iba’t ibang pakay, pareparehas ng paraan.
Itong si angelo, pansin ang pagkabalisa. Hindi niya malaman kung sino ang makakasama sa unang sabak niya sa kaugaliang ito. madilim ang paligid, hindi maaari sa kaniyang edad. Limang taong gulang lamang siya kaya’t hindi siya pinipiling makasama ng mga ate at kuya sa pangangaroling. Magiging pabigat lamang siya. isa pa at baluktot pa rin ang dila ng bata.
Kahit ang magulang niya ay nauunawaan ang ang sentimyento ng mga bata. Hindi sila makakakilos dahil may inaalalang bata. Madalin ring mapagod, magpapakarga pa kung nagkataon. Isa pa ay kailangan pang turuan si angelo ng mga kantang pamasko. Tanging alam nito ay mag-ingay gamit ang kutsara’t tinidor. At napakarami pang dahilang sinasabi kaya itong si aling linda ay hindi na ipinilit ang pagsama ng anak.
”halika at tuturuan kita. Papupuntahin kita sa ninang mo, doon ka mangaroling.” Hindi na muling nangulit pa si angelo. Nakikinig kay aling linda, pursigidong matuto.
Ganap na alas syete ng gabi. Hinahanap na si angelo ng kaniyang magulang. Hindi pa ito kumakain. Nagpaalam lamang ito na bibili ng tira tira sa kabilang bahay. Alalang alala na sila aling linda kay angelo, baka bumuntot na ito sa mga batang nangangaroling sa labas.
Pinagtanong na rin nila si angelo sa mga kapitbahay. Nagpatulong upang sa mabilis na pagkahanap, baka abutin ng alas diyes sa daan si angelo o di na makauwi. Ngunit walang nakakita o nakapansin man lang kung saan si angelo.
Tatlumpung minuto pa at nakita na rin ang hinahanap na daga. Hawak hawak ang kamay ni angelo ng isang matanda. Nakangiti, papalapit kina aling linda.
“ay salamat na kay aling teciang ka lang pala. Paano ka napunta doon? Sayo po ba galing yang benteng hawak ni angelo? Salamat po ah?
“naku yang anak mo, nakakatuwa. Nangangaroling sa bahay mag isa. BAHAY KUBO ang kanta. ayan ang Aguinaldo, bente”
Umalis na si aling tecia matapos ang kwentuhan nila ni aling linda. itong mga dapat na kasama si angelo, nanlumo nang makarating sa kanila ang balitang mas malaki pa ang pera ni angelo sa kanila.
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)
