dalawang oras na halos noong huli kong makita si mama. bago ako maligo, nakita ko pa siya sa may sala. ganoon na ba ako katagal maligo? kapag labas ko sa banyo ay nawala siyang bigla. hindi ko maamoy ang presensya niya. ni hindi ko siya makita sa kapitbahayan namin. karaniwan kasi kapag wala ang mama sa loob ay makikita siya kabilang mga bahay. nag-a-update sa mga latest happenings sa pamayanan at sa buhay ng mga tao rito. lalo na ngayon, may bago moment ang mama kasi nauna siya sa balitang talo si manny pacquiao. straight from the Bombo radio! 

inisip ko na nga lang na upset siya kasi nga may pumalit ng champion of the world. umakyat na rin ako sa roof top, baka sakaling nandoon siya at gustong mapag-isa. wala. yung headset niya ay nasa lalagyan pa maging ang kanyang cellphone. so hindi pwedeng nag-sound trip siya sa ibang lugar. naglakad mag isa, nag-walkathon papunta kung saan dalhin ng paa. 

babalik yon. kahit ano man ang pinagdadaanan niya ngayon, sa tahanan niya pa rin nanaisin matulog. naghintay ako ng limang minuto. naiinip na ako. gusto ko nang magkape. kailangan ko ng magic sarap kapag ako ang nagtitimpla ng kape ko eh. pero ‘pag si mama na, iba ang lasa. kuhang kuha ang kombinasyon ng kopiko cream. napilitan tuloy akong ubusin ang mapaklang kape. wala akong ginawang remedyo, baka lalong mapasama ang mukha ko. 

may lakad ako ngayon, unang kaarawan ng inaanak ko. umalis akong walang paalam sa pag-aakalang sasalubungin ako ni mama ng tanong kung saan ako nanggaling. sa sala, kwarto, kusina at banyo. wala akong naaninagang magandang nilalang. makahanap ako parang ang laki ng bahay namin.

yung kaninang mga tulog kong kapatid, tinanong ko rin kung dumating na si mama at kung saan galing. natakot  ako sa sagot nila. akala umano nila umalis ako para hanapin si mama. wala pa rin pala siya. 

tumingin muli ako sa bahay ng kamag anak namin. this time, tinatanong ko na sila kung nakita nilang may dalang bag si mama paalis. o kung dumaan man lang dito para magbilin. wala. sa computer shop. wala. sa basketball court. wala. sa tindahan ng siomai, sa tabing ilog. wala. 

sinipat ko rin ang cellphone niya baka nagtext na ang ex-boyfriend niya from Abu Dhabi o pumunta ng kalentong o kumuha ng sustento namin. wala. hindi ko alam.

nalilito na ako. anong oras na. hindi ko alam paano magsaing, maglaba, magluto. tagahugas lang ako ng plato. tagawalis. tagalatag ng hinihigaan at tagaligpit. basta taga lang ako. 

tumingin ako sa lalagyan ng pera, o diyos ko!, walang iniwan! may pasok ako bukas! wala akong pangload! paano ko matetext ang iba na nawawala ang mama at kailangan namin ng tulong? pinansiyal at mental!

tinignan ko ang kapatid ko na busy at kinikilig kina kathryn bernardo at daniel padilla. katorse pa lang siya, kailangan niya ng gabay ng ina. yung isa naman, nakatitig sa pagmumukha ni jessica sanchez. kaya niyang hindi kumain basta mapakinggan ang idolo niya.

ang problema lang, puro itlog lang na may kung anu anong halo ang alam naming lutuin. paano na ang protina? ang go, glow at grow?

kinuha ko ang earphone. salpak sa C1-01 ko. frequency 98.7. tipong puro instrumental ang tugtugan. hindi ako pwede magmukhang stressed. may audition pa sa broadway sa eat bulaga. Mr. Pogi ba yon? charot! lalo pa akong nabaliw dahil hindi ko mahanap ang tamang pwesto para mapalinaw ang tunog sa radyo! garalgal lnag. pero ayos na ‘to. ayaw ko lang talaga ng lyrics ngayon. 

nasaan na nga ba si mama?

balak kong lagyan ito ng twist. gusto kong subukang magpatawa. kaso hindi ko alam paano ko makikiliti ang nagbabasa nito. hindi naman kasi nakakatuwa ang nangyari. 

nakita ko na si mama! naglalakad padireksyon sa bahay. nakataas ang sleeves sa balikat na tila napaaway sa kanto. mabilis na humahakbang. 

saan ka galing? salubong ko. 

buwisit na networking yan! nahila pa ako! sabay bukas ng pinto. napansin kong gabutil ang pawis niya. wala siyang alinlangang nag-lock ng pinto ng banyo. 

muling nawala si mama!

“sa dinami rami ng mga taong gustong pumasok sa aking bahay, ikaw ang aking napili. malapit nang matapos ang laban ngayon ka pa nagiging pasaway! matigas ang ulo! sinasayang mo ang pagkakataong ibinigay sa’yo!” bulalas ng boses na nagtatago kung saan. hindi nagpapakita ang tao sa likod ng boses ngunit halos lahat ay nangingilabot sa tuwing siya’y nagsasalita.

pero iba si albert. marahil kaya pinapagalitan ng boses si albert ay dahil sa kaniyang prinsipyo. “hindi naman kasi porke’t nakahain na sa harapan ko ang mga task mo kuya eh, gagawin ko na lamang.” kalmadong paliwanag ng binatang hindi pa nakaka-graduate ng kolehiyo. sinabi pa nito na prinapraktis lamang niya umano ang kaniyang mga natutunan noong siya pa ay nasa kolehiyo’t nag-aaral.

dalawa na lamang silang naglalaban para sa pinakamataas na pwesto ngunit tila mapupurnada pa ang pagsungkit dito ni albert. hindi kasi magawang tanggapin ni albert ang hamon ng mapag-utos na boses na siraan ang kaniyang kalaban at kutyain sa harap ng mga manunuod upang mapunta sa kaniya ang mga boto nila. ito umano ang ‘biggest challenge’ sa loob ng bahay na dapat malagpasan upang siya’y tanghaling ‘big winner.’

hindi man pormal na hawak niya ang titulong nakapag-aral sa isa sa pinakatanyag na eskwela ng Pilipinas ay alam niya sa sarili na sa oras na makatapak at makaupo sa silid aralan ng unibersidad, makalabas man siya ay bitbit niya na ang pangalan ng  paaralan. na nasa kaniyang mukha ang logo nito, nakatali na sa kaluluwa niya ang pagiging palaban para sa tama at nakabubuti sa nakararami at higit sa lahat tila isang apelyido ito sa kaniya na nakadikit saan man siya mapunta.

“ganyan ka ba sa paaralan mo?”

“hindi po, ganito ako maging sa labas ng paaralan ko.” ang ispiritu ng isang tunay na tao ay isa rin sa pinanghahawakan niyang alas sa ibang tao. gamit na gamit ni albert ang ‘human potential’ ni karl marx sa tuwing nahaharap siya sa ‘di makataong pagsubok. “hindi ako tulad ng hayop na ‘pag sinabing tumalon, ako’y tatalon. patawad ngunit nagkamali ka ng taong napili mong pumasok sa’yong bahay.”

bagama’t hindi naman talaga nakikita ang ekspresyon ng mukha nitong tao sa likod ng boses ay halata sa kaniya ang pagkabigla. ilang segundo pa nang si albert ay muling pasadahan ng litanya. “pumasok ka dito para suwayin ako?” 

“muli, hindi po. pero pumasok ako dito hindi para maging robot mo.” 

isang matagal na sadali saka bumalik ang boses. nakapagdesisyon na itong si big brother na patalsikin si albert sa naturang bahay dahil sa hindi pagsunod sa mga alituntunin. hindi naman sumalungat itong si albert. “mabuti na rin ito” sambit sa sarili. lalabas naman umano siyang dala dala ang kaniyang ulong nakataas, nakapatong ang korona ng prisipyo.

mayo na. ilang buwan na din ang nakalipas. ngayon ay muling makikita si albert sa kaniyang sintang paaralan. ipagpapatuloy ang naudlot na laban. araw-araw na naman niyang makakasalubong ang tatlong toreng napakatayog sa harapan ng gate. lagi niya itong tinitingala. “sa pagkakataong ito, papasanin ko na ang buong paaralan maging ang tatlong salitang sumisimbolo sa pylon.” bulong nito sa sarili.

——-

ito ay entry ko sa contest ng pagsulat ng sanaysay noong feb 3. biglang naging maikling kwento no? malamang para sa mga PUPian dito alam niyo na ang dahilan ng pagkatalo ko.