latak ng utak

Pasubali ng tadhana

Sabado, Pebrero 22, 2014 sa ganap na 5:32 PM sinalpak ni tadong daniel 2 Comments

Panahon ng pagpaparamdam ng bagsik ni haring araw, pahinga ng mga estudyante sa eskwela, sa lugar na malayo sa usok at matataas na gusali, matatagpuan ang dalawang paslit na walang alam sa plano ng tadhana. Malaya nilang dinadama ang pagkabata. Mabagal ang takbo ng oras. Walang pakialam sa mga lupang nagsusumiksik sa kuko sa paa. Mapuno man ng gasgas ang tuhod, tuloy pa rin sa pagtakbo manalo lang sa laban. Paos na paos na pero upang manalo’y ipagtatanggol ang kanilang tama.

Sa La Union namunga ang binhing si Albert walong taon na ang nakararaan. Ipinunla ng mag-asawang magsasaka. Wala silang lupain ngunit may mayamang taga-Maynila na pinagkatiwala ang malawak na sakahan upang pagtamnan. Trabahador. Nagpapakakuba upang matustusan ang pag-aaral ni Albert. Pinapasan ang bigat ng sako-sakong ani mapagaan lang ang kinabukasan ng kanilang anak.

“Anyamot ni Albert! Haang ka na tumulong! Aramidim mun ti assignment mo!”

Simple lang ang buhay nila sa probinsya. Nakangiti silang bumabaluktot sa araw na maigsi ang kanilang kumot. Batid nilang sandali lang ang tagtuyot. Maaambunan din ang kanilang hapag kahit pa-unti-unti. Makararaos din. Sa paligid nila’y puno naman ng gulay. Maaaring kantahin ang bahay kubo isama pa ang talbos ng kamote sa rami ng pagpipilian. Hindi kailanman mababagot ang mga langaw sa pagdapo sa kanilang mga plato.

Si Albert, bukod sa kanyang pagkabibo, maaasahan ng magulang na magiging tagapagtaguyod ng pamilya. Gusto ni Albert magkaroon ang pamilya ng sariling lupang pagtatamnan. Sabado at Linggo lang niya pinapayagan ang sariling makipaglaro sa mga kababata. Wantusawa. Umaga hanggang alas sais ng gabi. Pagkain at pag-inom lang ang pahinga.

"Walang pagkakapantay-pantay sa mundo. Malabo. Paano kung lahat mayaman? Sino na ang magtyatyagang magsaka ng ating makakaing bigas?" Sabi ng guro. Sa bandang gitna ng nakasalansang upuan, nakaupo kasama ang mahigit beinteng kababaihan si Janice. Nakikinig sa nagtatalakay na guro ng Values Education. Oo nga naman. Hindi kailanman magkakaparehas ang estado ng lahat ng nilalang.

Sa edad ni Janice, tanging pag-aaral at paglalaro pa lamang ang nagpapaikot ng kanyang mundo. Agad na tinatapos ang takdang aralin upang maitayo ang Doll house niyang hanggang baywang ang taas. Siya ang pinuno. Damang dama ang pagpapagalaw ng mga maliliit na tao. Iwinawasiwas ng mga daliri ang naisin. Ikinukumpas ang ikot ng buhay sa munting palasyo.

Ngunit nag-iisa lamang si Janice. Walang kasama sa paghalakhak. Iisa ang emosyong ibinibigay ng kanyang mga laruan. “Ma,” tawag niya sa babeng dinaig pa ng pagpapalit ng laruan ang presensya sa kanilang bahay. Kapatid ang tanging hiling. Kalaro. Katabi sa pagtulog. Kasama sa paggising, pagkain, paglalakad at paglaki. Sabik siyang maranasan ang kwento ng kanyang mga kaklase. “pwedeng pumunta sa labas?” Paanong makabubuo kung almusal lamang ang mainit na napagsasaluhan ng kanyang magulang?

"Uuwi tayo kina Nanay Teresa."

Kakarampot lamang ang umaaligid na bulak sa himpapawid. Nangagsayaw ang mga ibon sa paligid sa saliw ng sarili nilang musika. Tanging ang kadalasan ng pagpihit ni Albert sa kanyang mumunting radyo ang maririnig sa bahay ng pamilya Matuya. Walang magawa. Tulog ang kanyang mga kaibigan. Naniniwalang ang kataasan ay makakaapekto sa kanilang kaligayahan.

Kaunti na lang. Papaangat na si Albert tungo sa lugar na walang problema nang may biglang tumigil na makina sa tapat. Nambulabog sa katahimikan ng mundo. Nagitla ang mga ibon. Sumimangot ang mga aso’t pusang nakatungo. Naki-usyuso ang mga manok sa mga bagong salta.

"Mabuti’t napadalaw kayo?"

Karga ng katulong si Janice. Bahagyang gising.

Napabalikwas si Albert. Pumutok ang bulang sinasakyan.

Ngunit hindi sila nagkita. Walang pagpapakilalang nangyari. Hindi interesado. Binuksan ang mata. Ipinikit. Mas masarap matulog. Hanggang sa muling umandar ang makina papalayo. Doon sa lugar na ang potensyal ng pagkakaroon ng bagong kaibigan ay malaki datapwa’t panandalian. Doon sa lugar kung saan itinadhanang hindi magkita ang dalawang batang pupwedeng magkapalagayan ng loob.

Magandang hindi na ipilit pa ang pagtatagpo. Minabuti ng panahon upang wala nang masaktan. Hindi sila bagay. Gusto lamang ng isa ng kalaro. Mapaglilibangan. Samantalang gusto naman ng isa ay ang magiging kabalikat sa hirap at saya.

Ngunit bata pa sila. Huwag pangunahan ang tadhana.

Kaibigan,

Linggo, Enero 5, 2014 sa ganap na 3:39 PM sinalpak ni tadong daniel 2 Comments

Maraming salamat sa pagpapatuloy sa iyong tahanan noong unang araw ng Disyembre. Binigyan mo kami ng magandang simula sa aming paglalakbay. Hindi kaagad nangalit ang araw at noong oras ng paghuhumiyaw ng kainitan sa Pilipinas, sinilungan mo kami ng napakarami mong haligi. Niyakap kahit walang kaalam-alam sa anumang pakay ng pagbisita.

Ikaw ngayon ang sa tingin kong pinakamagandang napuntahan kong bahay. Ang tindig mo ang naging tanda ng iyong pagpapakumbaba. Sa’yo napatunayan na wala sa taas ang kagandahan ng iyong mga katulad. Hindi ka bituin na mahirap sungkitin. Sa halip, sa akin, isa kang bagong tuklas na karenderia sa likod ng Aristocrat, Roxas Blvd. Nasa paligid lamang. Kadalasang binabaliwala pa dahil sa mas tampok na kainan sa paligid. Salamat sa pagpaparamdam sa aming hindi lahat ay nabibili ng pera.

Kakaiba ang handog mo sa aming mga bago mong parokyano. Nagsisimula pa lamang kami sa pagdalaw sa mga uri mong tahanan. Salamat dahil hindi mo kami pinagdamutang marating ang iyong tuktok. Ginabayan sa tamang landas. Hinila sa daan kung saan mapapadali ang aming paglalakbay. Bukas sa kahit kaninong interesado ang iyong pinto. Hinigop kami ng iyong hiwaga. Nakapanghahalina ang kakapalan ng punong nananatiling nakatayo sa iyong katawan. Bawat isa’y may imaheng ibinibigay base sa tindig at tagal nang nabubuhay.

Kaibigan, salamat dahil kahit umuulan, hindi mo hinayaang mapahamak kami sa halos 80 degrees katarikan. Makapit pa rin ang maraming halamang naging taga-alalay namin upang maiangat ang sarili at manatili sa aming pwesto. Nakahanda kang saluhin kami kahit dumadausdos na pababa. Pasimple mo kaming pinahirapan. Tama sila. Hindi dapat maliitin ang kahit anong bundok. Iba’t iba kayo ng alay. Lahat kayo’y may tinatagong lupit sa mga bisita niyo nang sa gayo’y magtanda kaming maging mabuting nilalang sa kapaligiran.

At sa kadiliman ng kapaligiran, binigyan mo kami ng ilaw upang makauwi sa kanya kanyang tahanan. Hindi kami natakot humakbang. Ginawa mong madali ang paglalakbay nang may kakarampot na liwanag. Marahil nang dahil sa iyong natatanging ganda, lumabas din ang busilak na kalooban ng iyong mga bisita. Nakangiti’t nagtutulungan. Hindi kami pinabayaan.

Hanggang sa muli, Mt. Pico de Loro! Maraming salamat sa pagtanggap! Babalik kami.

PS. Kung hindi man responsable ang lahat ng aming uri, pipilitin naming suklian ang kabaitan mo. Aalagaan namin ang iyong ganda.

Salamat ulit!

Nagmamahal,

(photos not mine)

tag tag 2013 , adventure , cavite , mountain , mt. pico de loro , philippines , pico de loro , travel

Mt. Pulag – What the Fog!!!

Martes, Disyembre 10, 2013 sa ganap na 12:20 AM sinalpak ni tadong daniel 2 Comments

PART II

Ipilit ang pagkuha ng litrato! Sige pa!

Oks na yan!

Para kaming nasa ibang bansa. Nagmistulang nyebe ang makapal na hamog. Malakas pa rin ang malamig na hangin. Bahagyang umuulan. Naghalu-halo na. Nakakapanginig ang panahon.

Nakakatuwa dahil nakikita ang hanging inilalabas namin. Bawat buga at buka ng bibig, may tila usok ng sigarilyong lumalabas. Astig!

Inihanda na namin ang sarili para sa isang oras mahigit na paglalakad papuntang tuktok ng Mt.Pulag. Nagkape. Gumalaw-galaw upang uminit ang katawan. Tatlong patong ng damit ang isinuot ko. Dalawa doon ay jacket. Isinuot ko na rin ang dala kong jogging pants habang nakashorts sa loob pansalag sa lamig na pumapasok. Gusto ko sanang mag-shorts kaso baka mangisay na lang ako sa lamig sa itaas. Naggwantes. Bonnet. Hindi rin dapat mawala ang headlamp.

Alas kwatro pa lang ngunit halos lahat ay energized na! Sabik na kaming makatapak sa summit! Malibot ang tinaguriang playground of the gods! Higit sa lahat, ang sea of clouds!

Baka walang sea of clouds. Asa ka! Sabi ng tinig sa akin. Kahapon pa pinaliligiran ng hamog ang paligid. Ni hindi kami pinagbigyan na makita ang katawan ng bundok bukod sa nilalakaran namin. Walang clearing. Dumagdag pa sa pagiging imposible ay ang estado ng lugar, signal no. 1 sa Benguet.

35 kami ngunit hindi lahat ay nagkaroon ng prebelihiyo na makatapak sa summit. Hindi naging madali sa iba ang lamig at buhos ng ulan. Pinasok ang tent ng ilan sa mga kasama namin. Alas tres noong bumagsak nang hindi tataas sa 10 degrees ang init sa bundok. Sa orientation sa DENR sinabi na huwag kalabanin ang sinasabi ng katawan. Mabuti’t nakinig ang iba. Ang pamumundok kasi ay isang malaking pakikipagsapalaran. Malayo sa ospital. Malayo sa bayan. Pagbabasa sa kakayanan ng katawan ay mahalagang sangkap upang maging matagumpay ang pag-akyat.

Sa Maynila, nakasanayan ko nang magbawas tuwing umaga. Araw araw, hindi ako umaalis ng bahay nang hindi nakakaupo sa trono. Masarap kasi sa pakiramdam at walang inaalalang nagmamadaling lumabas. Ngunit nasa Mt. Pulag ako. Pinalakas ng lamig ang katamaran kong magbanyo.

Muli kaming naggrupo-grupo katulad kahapon. Si Gary ang nasa harap ko samantalang si Sir Nastie naman sa likuran. Naka-single line kami. Kasabay ng paghampas ng hangin, nagpapakawala rin ng hindi kaiga-igayang hangin ang aking katawan. Carbon dioxide. Utot. Nagbabadyang mag-single line palabas ang mga nakain ko kagabi. Nahihiya ako kay Sir Nastie na siyang Organizer ng akyat namin. Langhap na langhap kasi niya ang bawat buga ng aking pwet. Natatakot akong sa pag-ilag niya na maamoy ang mabahong hangin ay ma-out of balance siya. Kasalanan ko pa. Pero hindi, mapagtiis siya. Mabuti naman.

Madilim ang buong paligid habang papaakyat kami. Halos ang mismong trail na lang ang nakikita namin sa tulong ng suot naming headlamp. Ni hindi namin alam kung bangin na ba ang dadaanan o isang malawak na patag. Nag-ingat na lang at nagpatuloy maglakad.

Wala nang pag-asa ang sea of clouds. Mahirap sa ganitong panahon. Basta makarating lang kami sa tuktok, sapat na. Bonus na marahil ang clearing.

Ilang minuto bago ang summit. Ilang hakbang para sa tagumpay na pinaghirapan. Nawala bigla ang makapal na hamog. Pero madilim pa rin ang paligid. Tumalikod para silipin ang mga kasamang kasunod sa paglalakad. Napahawak sa aking bulsa. Hinablot ang camera. Ito na! May clearing! Naghuhumiyaw ang buong pagkatao sa galak!

Sumisikat na ang araw. Magpapakita ang napakaraming kulay ng langit! Hindi na mapakali ang lahat sa pagkuha ng litrato. Walang pangit na anggulo sa magandang tanawin. Matarik ang tuktok pero hindi na namin iyon ininda. Tumakbo ako paitaas para lumaki ang sakop ng aking paningin! Nawala ang pagod ko. Busog na busog ako sa ganda ng Mt.Pulag! Ito marahil ang bunga ng paghihigpit ng DENR sa kalinisan ng lugar!

Nasa itaas ako ng pinakamataas na bundok ng Luzon. Nakatapak sa pangatlo sa kataas-taasang lupa sa Pilipinas. Nais kong yakapin ang sarili ko. Bigyan ng "Magaling, Daniel." kasama ang paghaplos sa likod.

Tagumpay naming narating ang ituktok ng Mt.Pulag. Higit pa roon, nawalang bigla ang makapal na hamog sa paligid. Nagpakita ang mga naninirahang Dwarf Bamboos. Nagsusumayaw sa kumpas ng hangin ang mga damong dinaig pa ang mga mayayaman sa taas ng tahanan. Dinala ng bundok ang galak ng mga tao hanay sa kanyang taas. Kinalimutan ang problema. Pinitik ang takot paalis sa katawan. Larawan ang lahat ng kasiyahan.

Sandaling minuto lamang pinalasap ng kalikasan ang ganda nito. Kinumutang muli ng makapal na hamog ang kaakit-akit na katawang lupa. Nangahiya ang binibining kayhirap ligawan. Pero walang kaso sa amin yon. Mapalad pa nga kami dahil sa kundisyon ng Benguet ay napagbigyan kaming makita ang handog ng bundok. Minsan talaga ang sandaling kaligayahan ang mas nakaaangat at dadalhin hanggang sa pagtanda.

Inalayan namin ng matatamis na ngiti ang kalikasan. Sandali pa’y naghanda na ang lahat sa pagbaba. Alas siyete pasado na kaya maliwanag na ang paligid. Kitang kita na ang kakarampot na espasyong kaninang nilakaran. Bangin. Ngunit mas namayani ang pagkamangha sa aming mga mukha. Hindi naman pala nakakatakot si Mt.Pulag. Sa katunayan, hindi mapapahamak ang sinuman kung magiging responsable sa bawat kilos. Walang dapat ipangamba kung alam namin ang ginagawa. Pinag-iisipan.

Sinabi ko dati na sa oras na maakyat ko ang bundok na ito, titigil na ako. Pinakapangarap ko ‘to, eh. Tama na ang isang taong pamumundok. Pero nagkamali ako. Kakalimutan ko na ang pagpigil sa sarili kong lalong maging masaya. Hahayaan ko na lang na tangayin ako ng hanging galing bundok tungo sa kaligayahan. Papadausdos sa mabatong trail. Kahit masakit. Kahit masugatan.

tag tag adventure , kwento , mountaineering , mountains , mt. pulag , philippines , pilipinas , travel

Fogging Mt. Pulag

Linggo, Disyembre 1, 2013 sa ganap na 4:25 PM sinalpak ni tadong daniel 0 Comments

Masama ang lagay ng panahon. Biglang buhos ang malakas na ulan. Humahampas ang malamig na hangin. Bumaba ng 19 degrees ang klima ng lugar. Manipis na ang hangin sa simula pa lang ng pag-akyat. Mahirap nang huminga. Pilit kong hinahanap ang tamang lagay ng aking dibdib habang inaayos ang sukbit na 60litrong bag sa aking likod. Mabigat.

Hamog everywhere.

Mabuti’t malakas ang tulo ng ulan. Baka kasi mahalata ng mga kasama ko. Bawat yabag ng aking paa, sumasabay ang kabog nitong puso. Umaagos na rin paunti-unti ang aking luha. Kinakabahan. Napakaraming bumabagabag. Baka hindi na ako makababa. Baka maging pabigat ako sa buong grupo. Baka hindi pa ako handa. Pilit ko mang ibahin ang tumatakbo sa isipan ko, tinutumbok pa rin, marahil ay dulot ng panahon, ang kalungkutang itinago ko matagal na.

Plano kong gawing huling akyat ang Mt. Pulag.

Ni sa hinagap, hindi ko inakalang ganito kabilis ko makakamit ang pangarap kong bundok. Pebrero 2012 noong una akong umakyat ng Mt. Romelo sa Laguna. Lubha akong napamahal sa bundok. Nagutom ako’t naghanap ng iba pang pupwedeng matikman bukod sa inihain sa’kin ng una kong lasap sa pag-akyat. Kaya simula noon, hindi na ako tumigil sa paghahanap ng maaaring mapuntahang bundok. Mapa-Batangas, Laguna, o Bulacan, basta makuha lang ang sayang dulot ng pagiging nasa itaas. Abot ulap. Gaya ng makakamit namin sa pag-akyat sa Mt.Pulag.

Agosto pa lang ng 2013 nagparehistro na ako para mapasama sa napakaraming aakyat sa Mt.Pulag. Halos tatlong buwan na preparasyon. Napakatagal. Pero sabi nga nila, mababa man o mataas ang bundok, mabuting paghandaan ang pag-akyat. Napakaraming sorpresa ang itinatago ng iba’t ibang bundok. Maging ang napakaraming indibidwal, hindi magkakapareho ng kwento at karanasan sa iisang lugar. May nadalian at mayroon ding nahirapan.

Walang sinuman ang buong nakapaghanda sa hamon ng Mt.Pulag. Marahil para sa akin, kahit halos maubos ko na ang budget ko sa buong linggo makabili lang ng mga kailangang gamit, hindi ko pa rin naihanda ang paghaharap namin nitong natatanging bundok sa Luzon. Piniga ang emosyon ko. Hinalungkat lahat ng pagdududa ko sa sarili kong kakayahan. Bumalik ako noong panahong pinipigilan ko ang tatay kong paluin ako ng sinturon. Hindi ko maawat. Hapong hapo akong naglalakad. Tahimik. Gusto ko na lang makarating ng camp site nang makapagpahinga.

Kakalabitin ko sana si Jhoy, kasama ko sa grupong Kwebang Lampas, para sabihing gusto ko nang magpaiwan sa Ranger Station. Bigla akong nanghina dulot ng pinagsamang malakas na hangin at ulan. Malaking parte marahil ang kawalan ko ng karanasan sa pag-akyat habang umuulan. Wala akong tatag. Mahina pa ang loob ko sa pagsubok. Gusto ko na agad umuwi at makaramdam ng pagiging ligtas. Pero hindi, inalala ko na lang ang mga nagastos ko bago ang araw na ito. Hindi pwedeng mabaliwala iyon. Higit pa ay ang mga nagtiwala sa’king kaya kong bumalik ng ligtas. Isa pa’y naroroon na rin ako, anim na oras na paglalakbay galing Manila, wala nang atrasan pa.

Sa group 3 kami halos napuntang mga magkakaibigang kasapi ng Kwebang Lampas. Unang pagkakataon kong makasama ang grupo sa isang major. Sila Jhoy, Sir Joey, Gary, at Erwin ang naging kaagapay ko sa tatlong oras mahigit na paglalakad papunta sa Camp 2 ng Mt.Pulag. Nagmistula silang trekking pole ko, taga-alalay, tagabigay ng trail foods at naging tagapayo ng lahat ng tungkol sa pamumundok. Maswerte ako’t kasama ko sila dahil marahil, mag-isa akong nagluluto ng Omelet na tangi kong alam lutuin. O di kaya’y magbubukas na lang ng Tuna Paella na de lata.

Inihakbang ko ang nanginginig kong tuhod. Nakapila sa bandang likod ng 35 kataong may iisang hangarin - makatungtong sa tuktok ng Mt.Pulag. Gusto ko silang basahin lahat. Pareparehas ba kaming may takot? Tulad ko rin ba silang pinipilit na lang ang sariling magpatuloy? Marami kasi sa amin ang first time aakyat sa naturang bundok.

Camp 2.

Giants of Mt. Pulag. Dwarf Bamboo.

Pasado alas tres nang marating namin ang Camp 2 na pagtatayuan ng mga tent. Kanya kanya nang pwesto ang lahat. Nagmamadaling maisaayos ang pansamantalang titirhan sa gabing kaylamig. Hindi na inalam kung gaano kababa umabot ang temperatura. Basta tangi lang gusto’y makaraos at kinabukasan’y may lakas upang pumanhik sa tuktok ng Mt.Pulag.

Pinili ko munang pumasok sa tent. Nag-ayos ng gamit. Nilabas ang dalawang jacket. Cellphone ko.Ma, nasa camp na po kami. Ang lamig! Ingat po ako rito. May dumating na mga mensahe. Masaya umano sila para sa’kin. Naiinggit dahil sa wakas, nakaakyat na ako sa Mt. Pulag. Para akong inuntog. Heto ako’t nagmumukmok sa itaas ng bundok samantalang sila’y nananaginip na makasama sa pag-akyat. Heto ako’t nasa loob ng tent, hindi lumalabas. Takot na takot. Daniel! Gising!

Nakangiti akong lumabas ng tent. Handa nang lumaban. Pangit naman kung ang karanasan kong ito ay mapuno ng katatakutan at pagkabahala. E-enjoy-in ko ito!

Naglibot.

Naglibot.

At naglibot.

Alas otso ang itinakdang oras para sa socials. Maganda ang programa, pinaghanda kasi kami ng presentasyon para magkaroon ng kakaunting anghang sa gabing iyon. Daan na rin ito nang magkakilanlan ng tuluyan at matanggal ang hiya sa katawan ng bawat isa. Ngunit dahil sa kalamigan, dagdag pa ng signal no. 1 na bagyo, hindi ko na nakayanan pang lumabas. Kailangan pang gumising ng alas tres para sa summit assault namin. Nalaman ko na lang kinabukasan na walang naganap na socials sa parehas na dahilan.

Woops! Selfie muna!

Shorts sa ganyang temperatura. Beat that! :)

tag tag 2013 , ambangeg trail , benguet , bundok , mountains , mt. pulag , philippines , pilipinas

Alamat ng Tao

Martes, Nobyembre 26, 2013 sa ganap na 4:54 PM sinalpak ni tadong daniel 4 Comments

Disyembre taong 2012

Nitong nakaraang linggo napagkasunduan ng buong department namin sa office na magkaroon ng Christmas Party. Unang pasko ko ito na buhay may trabaho ako. Halos anim na buwan na ako pero hanggang ngayon nag-a-adjust pa rin ako. Napapansin ko rin na araw araw pare-parehas lang ang mga ginagawa ko.

Gising ng alas singko. Pasok. Uwi. Tulog ng alas diyes.

Hindi nakakatuwa. Parang hindi ako makagawa ng oras para sumulat. Paisa-isang talata lang. May pagkakataon pang hindi ko matapos ang nasimulan. Nobela, maikling kwento, sanaysay at marami pang mga kabalbalan. Lahat nasa notes ko sa cellphone naghihintay lang na mapansin ko.

Balik tayo sa party namin. Hindi syempre mawawala ang Kris Kringle sa okasyon. Bumunot kami ng screen name para gamitin at hindi makilala ng aming "baby." Bilang napakatagal pa ng tinakdang araw (December 19), linggo-linggo kaming magpapalitan ng regalo depende sa tema ng dapat ibigay.

something reminiscing

mga bagay na magbabalik umano sa alaala ng pagkabata ang unang pagpapalitan ng regalo. kinilig ako ng bahagya dahil alam kong bukod sa matatanggap kong regalo, makakabisita muli ako sa mga tindahan ng mga laruan. may kakaiba kasing saya ang dulot ng awra sa loob.

Nilibot ko ang buong Robinsons Galleria para hanapin ang gusto kong iregalo. Toys r Us.

May headband kayo na may abubot sa tuktok? May ideya na kayo sa kasarian ng pagbibigyan ko.

Wala, sir.

May pakpak kayo ng fairy?

Tapos na po ang Halloween, sir. Loko loko.

Hanggang mapadpad ako sa parte ng mga librong pambata. De joke lang. Naisip ko lang na libro na lang ang ibigay ko. Naalala ko kasi noong elementary, hindi kami magkamayaw sa paghahanap ng mga alamat ng kung anu anong bagay. Bawat baitang may ipagagawa ang guro ng Filipino o English na summary report / book report / review.

Mga kwentong punung puno ng aral ngunit may tinatagong pakahulugan. Sa isang banda naging panakot ito sa aming mga kabataan. Halos lahat kasi ay tila naparusahan gaya ni Pinya na laging dinadahilan ang matang tinatamad tumingin at magmasid at ni Saging na laging paa ang ginagamit sa pag-abot sa bagay sa paligid. Kung hindi man ay naging Mangga dahil sa kabusilakan ng puso at Sampaguita dahil sa pagmamahal ni Guita? Hmmm.

Sampa Guita! Sampa! Sabi ng kanyang irog habang inaangat siya sa bangin.

Hindi ko tinuloy ang balak na pagbili ng libro. Puro kasinungalingan. Binibigyan nito ang mga kabataan na maging mabait sa maling paraan. Parang ang konsepto ng langit at impyerno. Itinatatak sa isipan natin na magpakabuti dahil may langit na naghihintay sa halip na gumawa ng kabutihan dahil masarap sa pakiramdam.

Pero bakit kaya hindi pa nayayari ang alamat ng tao? Na si Langgam ay naging tao kasi hindi siya sumusunod sa pila, lagi pang sumisingit. Na si Buwaya naging tao dahil sa pagkain niya ng hindi sa kanya at kalauna'y naging Kongresista. Na si Manok nagnais magpapansin, putak ng putak kaya ginawang social networking site user. Hindi kaya parusa ang maging tao?

Sige, balik na lang tayo sa party namin. Binili ko ang napaka-cute na stuffed toy. Hindi sa sinasabi kong kadikit ng laruang 'yon ang pagiging bata pero ang mga bata, hindi ba, likas na mapaglaro? Makikita natin silang dinuduyan ang mumunting laruan na tila kanilang anak; kinakausap gaya ng mga kaibigan; at sumbungan kapag pinagalitan ng magulang.

Hayyy. Kay sarap maging bata. 'yung panahong ang katumbas ng pagtahan ay makukuha sa tigpipisong Hani o Flat Tops. Wala nang mas mahalaga pa sa star na nilagay ni Ms. Atienza dahil nasagot ang tanong sa klase. Hindi tulad ngayon. Habang dumadagdag ang edad ng tao, gayon din ang paghahanap natin ng tunay na kaligayahan. Hindi na natin makuhang ngumiti. Mahirap na sa ating maging maligaya sa simpleng bagay. Karaniwan pa nga'y pinipilit na lamang nating maging masaya.

Ang lungkot na tuloy. Pwede bang balikan na lang natin ang kabataan na puno ng saya? Kakabit kasi ng paggunita sa nakaraan ang paghahanap natin ng katulad na karanasan ngayon.

May nakita akong isang karatula galing kay pareng Google. Ito:

Kung pwede lang...

tag tag alamat , growing up , hayop , kwento , lipunan , maikling kwento , pasko , pilipinas , pinoy , tao

Huwebes, Oktubre 3, 2013 sa ganap na 10:21 PM sinalpak ni tadong daniel 4 Comments

Lulunurin ng mga malalalim na salita. Bubugahan ng mga mababangong paglalarawan. Palalasapin ng hardin sa kabila ng maruming kapaligiran. Palalamigin ang sikat ng araw. Magtitiis hanggang ang buwan ang pumaimbabaw. Sa langit sila ay nakatulala.

Umaasang masasagip pa ng kakarampot na pag-asa ang kanilang pinagsamahan. Nakatali ang mga daliri. Hinahaplos ng kadiliman ang matang naghahanap ng kalinawan. Kakaiba ang ihip ng hangin - nakikisama sa kuryenteng nag-uugnay sa dalawa - hindi na halos maramdaman. Unti-unting lumalayo ang mga ulap dahilan upang mapuno ng bituin ang kalawakan.

Sinungaling. Ano bang ikinaganda ng lugar na ito? Punung puno ng taong nagsikalat na walang ginawa kundi matahin ang nakakasalubong. Pare-parehas lang naman ng hanap. Pag-ibig. Hindi nagkakalayo ang mga mata nilang uhaw sa tunay na kaligayahan. Animo’y kadikit ng pag-ibig ang ngiti sa labi. Na ang kapareha ang magsasalba sa kanilang lunod na kaluluwa. Na ang luha’y mapapatid sa tulong ng isa pang problema.

Kagaya nila. Sa kaingayan ng gabi, tahimik na pinakiramdaman ni Elsa at Mark ang daloy ng hangin. Pag-uusap nila ay maingat. Nasa bangin sila kung maglakad. Isang maling hakbang ay tuluyan nang mamamatay ang apat na taon nilang relasyon.

Anong ginagawa natin dito? Sinigurado ng dalaga ang hindi pagtulo ng luha. Kahinaan ang batid ng likido sa lalakeng tulad ni Mark. Hindi pa ba malinaw ang lahat?

Gumapang sa gilid ng mata ng binata ang kanyang luha. Kilala niya si Elsa, malambot ang loob niya sa mga umiiyak. Marami pa. Kaya pa natin.

Anong magulo sa tapos na? Tanging bibig na lang ang kanilang iginagalaw. Ni ang pagsulyap sa isa’t isa ay tila pinagbabawalan ng batas na sila lang din ang gumawa. Walang naririnig kundi ang katabi. Mga tuod. Maging ang mga bituin ay napagod na sa pagkislap. Baliwala ang buong paligid. Bitawan mo kamay ko.

Dito lalong hinigpitan ni Mark ang kapit kay Elsa. Ayaw niyang pakawalan ang dalaga dahil alam niyang siya na ang itinadhana sa kanya. Binulong ng isip sa kanyang puso. Sinang-ayunan naman ng puso. Kaya hanggang ngayon ay lumalaban si Mark kahit alam niyang siya na lang ang nakakapit. Kahit maluwag na’t handa nang kumawala ang dalaga. Bitawan mo na’ko.

Naalala mo mga pangarap natin?

Hindi lahat ng pangarap maaabot natin… matigas na ang tinig na lumalabas sa bibig ni Elsa. Damdamin niya marahil’y ga bato na rin. …na magkasama.

Darating ang panahon na makakakilala tayo ng bagong mamahalin. Marahil sa kaniya masasambit natin ang napakakulay nating kagustuhan. At sana sa pagkakataong iyon, magtugma na ang ating kapalaran, ng magkahiwalay, pero masaya.

Kanina pa pinatatakas ni Elsa ang binata. Lahat ng pagpapalaya naibigay na niya. Pinagtabuyan. Wala nang pag-asa ang relasyon nila. Ngunit para kay Mark, kahit na isang daliri na lang ang nag-uugnay sa kanila, patuloy pa siyang manunuyo hanggang lumambot si Elsa. Bumalik ang dati.

Mark, tama na. Utos ‘yan na hindi na kailangan ng sagot. Hindi siya nanghihingi pa ng kahit ano kay Mark. Siya na ang humiwalay - daliri niya’y tinanggal sa pagkakatali. Kumalas. Tumayo’t naglakad papalayo. Samantalang si Mark ay sa langit nakatulala. Wala nang mailabas.

Ang ganda pala ng mga bituin.

tag tag filipino , kwento , maikling kwento , pag ibig

Kailan ka magpapaalam?

Lunes, Agosto 12, 2013 sa ganap na 5:52 PM sinalpak ni tadong daniel 6 Comments

Alam mo ba ang pangyayari sa ating buhay na mahirap hulaan? Sigurado itong magaganap sa kahit kanino ngunit wala namang nakaaalam kung kailan sasapit. Marami ang nag-aantay. Marami rin ang umiiwas. Ang ilan pa nga ay naghahanda pero wala ni isa ang nakapagpaalam ng sapat.

Lumabas tayo ng bahay, sa paligid naglilipana ang napakaraming disgrasya. Iniwasan ang papasalubong na bisikleta, nakaligtaan namang sa kalsada’y punung puno ng nagmamadaling motorsiklo. Huling pag-uusap ng mahal sa buhay umaga sa hapagkainan. Aalis na ako, ang huling sabi.

Kahit sa loob mismo ng tahanan, kung mapagpasyahang magkulong maghapon upang takasa ang kinatatakutang huling hantungan. Sa balita naman ilang buwan na ang nakalilipas ay bumulagta na lang ang isang batang babae dahil sa ligaw na bala. Dumaplis sa utak ng inosenteng bata kaya hindi na nakayanang lumaban. Walang kaway ng pagpapaalam. Walang halik sa mga minamahal.

Maging ang katawan natin ay hindi na mapagkakatiwalaan. May isang binatang naligo hapon pagkauwi ng bahay upang maibsan ang nararamdamang init at pagkahapo. Maya maya ay nakita na lang siyang humandusay sa sahig. Balita ay may pumutok na ugat sa kanyang utak.

Iba’t iba ng dahilan. Pare-parehas ng kahihinatnan.

Mahirap tantyahin kung kailan ang oras. Hindi kailanman mapaghahandaan ang pagkawala. Kahit ang maiiwang mga mahal sa buhay ay hindi magiging buo ang loob sa pagpapaalam. Mahirap ipaliwanag ang kamatayan. Walang itong sinasantong edad. Binabalot ito ng mahika. Hindi mailabas ang lungkot. Hindi kayang suklian ng salita ang napakaraming emosyon na napapaloob sa isang taong nawalan.

Siyang wala nang malay ay mananatiling nakahiga. Wala nang pakiramdam. Wala nang problema. Hindi na makita ang bakas ng kahapon at napagdaanang hirap. Walang pagsisisi sa guhit ng mukha. Iniwan na niya ang mundo.

Silang mga nakasilip sa ataul ay hindi matiyak saan pa huhugutin ang lakas upang magpatuloy. May pighati. May kirot. Maraming hindi nasabi noong may kakayahan pa ang mahal na makarinig at makaramdam.

Sa dalawang panig ng nagmamahalan, sino sa kanila ang may panghihinayang? Napakahaba ng isang oras upang sabihin sa mahal natin ang ating tunay na nararamdaman. Ngunit napakaikli ng maraming taong pamamalagi niya sa ating mundo upang hindi natin masabi iyon.

tag tag buhay , kalungkutan , kamatayan , lipunan , pilipinas , pilipino , pinoy , sulatin , tao

Lupang pangako, hintayin mo ang pagbabalik ko.

Linggo, Hulyo 7, 2013 sa ganap na 5:40 PM sinalpak ni tadong daniel 2 Comments

Pebrero 21 hanggang Pebrero 24, 2013

Kasagsagan ng kainitan sa Mindanao nang makita ko ang tinatago nitong ganda. Tila isang lumang lugar, kabahayan na kahit sino ay maaaring pumasok. Mali ang haka hakang magulo rito. Katotohana’y kapayapaan ang sumalubong sa akin pagkababa ko pa lang ng eroplano.

Isang napakalinis na lugar kung mailalarawan ang lungsod ng Davao. Mahigpit kasing pinatutupad ang kalinisan sa kapaligiran. Takot ang kahit na sinogn manigarilyo sa pampublikong lugar. Hindi tao ang sinusunod ng mga Davaeño kundi ang batas. Wala namang mas nakaaangat doon. Mababakas din sa Davao ang unti-unti nitong pag-unlad. Nag-aanyong Maynila na ang lugar. Nagsusulputan na ang mga mataas na gusali. Malaki nga lang ang pinagkaiba ng dalawa sa aspetong kalinisan. Isipin natin ang Maynila-ng walang plastik na lilipad-lipad kasabay ng rumaragasang sasakyan, balat ng candy sa estero at mga bundok ng basura sa kanto. Maganda ang Davao.

Ramdam sa buong Mindanao ang hagupit na iniwan ng nagdaang bagyong si Pablo. Malapit nang matapos ang Pebrero, dalawang buwan matapos bugbugin ng bagyo ang ilang parte ng Mindanao, ngunit naroroon pa rin ang ating mga kababayan nating nagsisimula pa lang bumangon.

Pero nang dahil kay Pablo, napakita ng mga taga-Tagum ang kanilang pagmamahal sa mga naapektuhan sa Compostella Valley. Sa katunayan ay nagkaroon sila ng benefit concert na naglalayong makalikom ng pera para sa pagbangon ng Compostella. Ilang gabi na punung puno ng kasiyahan at pag-asa.

Tagum Stadium.

Isinama ako ng kaibigan (idol) ko sa napakayamang lupain ng Compostella Valley. Mula sa Tagum, halos dalawang oras na biyahe ang ginugol namin para makarating doon. Tinakot pa ako ng kaibigan ko na kailangan kong sumakay ng Skylab para makaakyat sa Valley. Ano yun. Lokal na uri ng transportasyon doon. Kinakailangan ng balanse ni manong driver at tiwala kay manong driver upang mapagtagumpayan iyon. Ako ay walang ginawa kundi tumahimik, manlaki ang mata sa tuwing mapapadaplis kami sa bangin at usiging pabulong ang motor para ganahang lumaban sa tuwing lulubog ang gulong sa abot tuhod na putikan.

Skylab.

Mabuti’t nagpunta ako doon noong pabangon na ang lugar. May mga punong hindi malaman kung buhay ba o patay na dahil wala na itong dahon, nakatindig na lang, pinatutunayang kahit anong unos ang dumaan, hindi siya patitibag. Marami silang mga punong tila poste na lang. Nakikisabay sa mga taong hindi pa nawawalan ng pag-asa. Sa daan ay ang napakaraming bato na aakalaing sinadyang ilagay ngunit sa katotohana’y patuloy pa rin ang pagguho ng malalambot na lupa sa paligid. Pinagsamang hangin at tubig kasi ang dala ni Pablo. Bumigay na ang kapit ng lupa.

Ilan sa mga punong nananatiling nabubuhay.

Nakakalungkot pero alam kong hindi awa ang kailangan nila. Nakangingiti pa rin sila sa kabila ng nakalulugmok na pangyayari. Ito ang kagandahan sa mga Pinoy. Hindi natin pinapakita sa iba ang ating buong nararamdaman kahit lubha na tayong nahihirapan. Alam kasi nating higit pa sa awa ang kayang ibigay ng mga nais tumulong. Dahil alam nating hindi makadaragdag ang patuloy na pighati sa ating problema. Sapat na ang isang beses na pag-iyak, babangon tayo agad, haharapin ang problema, sosolusyonan.

Nakita ko rin ang eskwelahan ng bata roon. Malayo. Malayo sa kanilang tahanan. Nasa itaas pa ng lambak. Maliit at nag-iisa lang ito. Sayang dahil hindi rin ito pinaligtas ng bagyo. Tinangay ng hangin ang buong na yero kaya direktang pumapasok ang init ng araw sa silid-aralan. Napilitan na tuloy silang lumipat sa nag-iisang “pwede na" silid. Ni hindi ito maituturing na paaralan ng mga taga-Maynila dahil sa kaliitan nito. Maputik pa sa loob. Iba sa atin ay hindi na gaganahang mag-aral. Maswerte pa tayo dahil maganda ang pasilidad at madaling marating na paaralan. Hindi bundok ang aakyatin. Hindi butas ang dingding. Kaya sino tayo para sayangin ang oportunidad na ibinigay sa atin? Sino tayo para tamaring pumasok?

Sa likod ay ang kanilang paaralan. Hindi ko nakuhanan. :)

Sa Surigao Del Sur naman makikita, kung masugid na hahalungkatin, ang mga walang katulad na handog ng kalikasan. Bago pa lang akong lumipad pa-Mindanao ay pinigilan ko nang maghanap sa google ng mga maaaring puntahan doon. Gusto ko kasing masorpresa. Bahala na kung saan ako dalhin ng idol ko. Kulang ang salitang sorpresa sa naabutan ko.

Tinuy-an Falls. Sabi ay ang pinakamalapad na talon sa ating bansa. Para itong makapal na kurtinang galit na galit sa paghampas. Sa itaas pa nito ay isa pang talon at isa pang talon at hindi ko na makita pa. Sayang nga at hindi ako nakalangoy sa tatlumpung talampakan nitong lalim. Katatapos lang kasi ng ulan nang dumalaw kami kaya nag-aalburuto pa ang agos ng tubig. Nakakatakot, baka hindi na ako makaahon.

Sumunod na araw ay sinalubong kami ng nakangiting umaga. Masigla ang lahat. Pupunta kasi kami sa Enchanted River. Nakita ko na ito sa facebook, isang perpektong bahagi ng tubig na kitang kita kasama ang mga itinatago nito sa ilalim. Nagitla ako dahil ni sa hinagap ay hindi ko aakalaing mapupuntahan ko ang Enchanted River sa laong madaling panahon. Hindi ko mahagilap sa bokabularyo ng mga salita kung paano ito ilalarawan. Kulang ang enchanted. Mula sa itaas, hindi ko mabatid kung hanggang saan ang lalim ng ilog. Ayon sa balita ay pang nakararating sa pinakailalim nito. Nakakatuwa rin ang mga isdang abot kamay na sa kalapitan. Napakalinis ng tubig. Sana ay hindi maabuso ang lugar ng mga taong bumibisita doon.

Kulang ang apat na araw para libutin ang Mindanao. Kung pwede lang na doon ako tumira. Ang Mindanao kasi ang lugar na hindi nauubusan ng surpresa. Napakaraming bago ang inihandog sa akin ng kaunting panahong pagbisita ko roon. Panibagong dahilan muli para mabuhay. Ito ang lugar kung saan gugustuhin mong ulit uliting masilayan ang napuntahan na. Silip silipin ang kagandahan ng lugar. Kahil sa alaala ay hindi tayo patatahimikin.

PS: Salamat sa mga Non-Government Organizations dahil sila ang nakapitan ng mga mamamayang kinapos ng tulong mula sa ating gobyerno. Sa pagbabakasyon ko roon ay nakita ko ang hirap na ginagawa ng mga NGOs. Maaga silang kumikilos para makarating sa lugar na madalas ay mahirap mapuntahan. Kailangan ng maraming lakas ng loob para malagpasan ito. Masaya ako at naranasan ko ang hirap na ito. Nasa inyo, sa iyo, ang aking taas noong pagsaludo.

tag tag davao , enchanted river , mindanao , philippines , surigao del sur , tagum city , tinuy-an falls , travel

Doon sa Sitio Nagsasa

Huwebes, Hunyo 27, 2013 sa ganap na 10:31 PM sinalpak ni tadong daniel 5 Comments

Ika-26 hanggang 27 ng Abril, taong 2013

Napagpasyahan naming hindi na dumaan pa sa Anawangin para magpalipas ng isang gabi. Mula kasi sa nakita namin, sobrang dami na ng tent na nakatayo roon. Kumpara dito sa Nagsasa, pagdaong ng aming sinasakyang bangka, bumungad sa amin ang katahimikan ng lugar. Tila pinahiram sa amin ang buong Sitio Nagsasa.

Malayo sa siksikang Maynila. Lahat kami ay nagpunta rito upang humanap ng kapayapaan mula sa magulong kinalakhan. Kahit ilang araw lang ng pagtakas sa mga usok at trapiko. Para bang great escape ng grupo. Lagi kaming nagnanakaw ng panahon mula sa masikip na mundong pinupunan ng kanya kanya naming trabaho. Gahamang lumayo sa nakasanayang buhay sa syudad. Kahit katumbas nito’y malaking halaga ng aming napag-ipunan; kahit buhay ang nakataya, makapunta lang sa napiling destinasyon.
Alipin kami ng misteryo at kagandahan ng Pilipinas.

Isa na siguro ang Nagsasa sa pinakatahimik naming napuntahan. Mula sa byaheng mahigit anim na oras,
nadatnan namin ang isang bahagi ng Zambales na malayo sa kabihasnan. Kailangan lang ng maraming lakas ng loob upang matagpuan ang nakatagong ganda sa likod ng bulubunduking lalawigan sa Gitnang Luzon. Mapalad tayo, dahil bukod sa nakasasalag ng malalakas ng bagyo ang mga bundok, handog pa nito’y hindi mapapantayang likas na yaman.

Kaya kong mabuhay dito, ganito. Si Grace habang nakatingin sa karagatan, nilalasap ang hangin. Alam niyang hindi ito madadala sa Maynila.

Walang kuryente para manuod ng sinusubaybayang teleserye. Hindi alintana kung maganda ba ang hawak na telepono dahil walang signal ang lugar.

Namulat kami na ang teknolohiya ay papausbong at patuloy na umuunlad. Naglalabasan ang iba’t ibang gadget, malaki-papaliit. Ngunit ngayong araw, mamumuhay kaming simple, gaya ng mga lokal ay susubukan naming makibagay sa paligid. Maglalaro sa buhanginan, tulad ng mga batang tumatakbo, kahalubilo ng kaibigang aso. Taguan sa puno.

Gusto naming tumulad sa kanila. Mababanaag sa kanila ang pagiging kuntento sa kung anong mayroon sa paligid. Naisip ko nga, may ideya ba sila sa buhay sa syudad? Kapag isang araw, inilapat sa kanila ang oportunidad na umalis, tanggapin kaya nila?

Saan ang iskul niyo? Tanong ko sa isang lokal na nasa harapan ng kanilang tahanan, isang kubo. Tantya ko’y may edad siyang dose.

Sa kabilang bundok pa. Habang ngumunguya ng butong pakwan. Tila normal na sa kanila ang magpanik-panaog.

Nilalakad niyo lang? Ilang oras?

Apat.

Anong oras kayo gumigising? Tapos madaling araw pa lang aalis na kayo? Nasa tono ko ang pinaghalong pagkamangha at gulat sa nalaman. #dedication. :) Hindi biro ang apat na oras na paglalakad sa hindi patag na daan, dala pa ang mga gamit pang eskwela.

Linggo pa lang lumalakad na kami. Lumantad mula sa usapan namin ang pagkakaiba ng Manilenyo sa mga lokal ng Nagsasa.

Bago pa kumagat ang dilim, inihanda na ng grupo ang kakainin. May alam na kami sa pagpapabaga sa tulong ng isa ring lokal. Naging tulong na lang namin ay kung paano mapapanatili ang baga at ang paghahanap ng mga kahoy sa paligid. Naubusan na kasi kami ng uling, wala kaming perang pambili kaya sinuyod namin ang paligid para makatipid.

Pinakita rin niya sa amin kung paano gumawa ng bonfire. Parang sa pelikula, kasama ng liwanag ng buwan, kaluskos ng mga puno, huni ng mga insekto’t ibon, marahang pagtama ng alon sa dalampasigan at sa init na dulot ng apoy, masaya naming nilalantakan ang marshmallow. Lasang merengge.

Hindi kami tinantanan ng ihip ng hangin, alas otso pa lang ay nakapikit na kami. Para kaming dinuduyan hanggang sa lumipad ang isipan namin sa mundo ng mga panaginip. Hindi namin ginamit ang tent sa halip ay sa kawayang lamesa kami nagpalipas ng gabi.

Ito na siguro ang pinakamahabang tulog na naranasan ko. Nagising akong nagliliwanag pa rin ang buwan. Gusto kong makita ang pagsikat ng araw. Doon sa dalampasigan, Daniel.

Nagsulat. Ito ang perpektong lugar para sa mga naghahanap ng inspirasyon. Parang alak na pangpainit ng damdamin at musikang panggising ng natutulog na saloobin.

Malungkot ang liwanag ng buwan. Dinadala ang sana’y napakasayang umaga. Pinaghihintay ang batang tulala sa kawalan. Tahimik. Mapayapa. Ito ang pakay niya sa pagpunta rito. Ngunit may kulang.

Alas dos pa lang ng madaling araw kaya minabuti kong matulog ulit. Matagal pa bago mag-umaga. Akala ko’y sobrang tagal na ng tinulog ko.

Tatlong oras matapos ang muling paglalakbay sa panaginip, nagpasya akong tumakbo sa kahabaan ng dalampasigan. Gusto kong samantalahin ang pagkakataong tulog pa ang lahat maging ang aking mga kaibigan. Isa pa’y hindi ko pa nalilibot ang buong sitio. Alam kong marami pang itinatago ang lugar na ito.
Dala ang tubigan, sinubukan kong labanan ang paglubog ng aking paa sa pinong buhanginan. Mahirap at masakit sa paa. Lubhang nakapapagod kumpara sa pagtakbo sa patag na daan. Dalawang ikot at ako’y sumuko na. Ngunit hindi muna ako bumalik.

Tulad nating mga tao, ang mga lugar ay maraming tinatago. Kailangan lang nating lubos siyang kilalanin dahil, marahil, sa likod ng kanyang pabalat na anyo, may ginto pa itong maihahain.

Bukod sa yaman ng kapaligiran, mapapansin din sa lugar ang iniwang dumi ng mga dayuhan.

Tayo na itong nakikigamit ng paligid, tayo pa ang may lakas ng loob na manira. Kapabayaan. Sadyang ang mga tao ay hindi marunong magpahalaga sa kanilang minamahal. Sinisira matapos ang kanilang pinagsamahang kaligayahan. Nakakalungkot dahil ang mga Pinoy ngayon ay tila nagdadala ng lisensya upang garapalang makapagkalat, makapambaboy ng paligid.

Bumalik ako sa mga kaibigan kong bitbit ang malaking plastik na aking nakuha sa mababaw na bahagi ng
dagat.

Pag-uwi ang isa sa pinakamasakit na bahagi ng paglilibot. Kailangang iwan ang napakagandang lugar. Hindi natin pwedeng iuwi o mamalagi dahil mayroon tayong buhay na iniwan sa ibang lugar. Iyon ang nagtatangi, ang kawalan natin ng kakayahang makuha ang ating pinapangarap. Pagpapaguran at paggugugulan ng maraming panahon. Sa kabila noon, ng pagod at sakit ng katawan, may ngiti sa ating mukhang nagpapahiwatig ng tagumpay.

Salamat kina kuya na naghatid at sundo sa amin!

tag tag nagsasa cove , pilipinas , pinoy , travel , zambales