Sabado, Mayo 12, 2012 sa ganap na 8:12 PM sinalpak ni tadong daniel 0 Comments

umuulan nanaman.. naalala ko nung mga panahong hindi pa ‘ko ganoong kalalim mag isip. di tulad ngayon medyo nakakapag isip na ‘ko ng mejo mababaw na malalim. hindi ko pa rin kasi maarok ang gusto kong level ng pag iisip eh. well hindi ko naman sinasabing may laman na isip ko. pero ewan ko din.

lagi akong natutulala sa oras ng Filipino namin. epal kasi prof namin laging kwento ng buhay niya na hindi naman totoo. ako na mapanghusga. pero kasi ang dami niyang karanasang sumusuma na kinukwento ng barbero haha. kumbaga lahat ng kuwento sa kayumanggi eh hala may karanasan ding ganoon. 

pero hindi ito tungkol sa kanya. ang ulan. bakit kapag umuulan galit na galit ang mga tao? eh sabi niya naman ito ay tumtukoy sa isang malakas na pagbuhos ng biyaya. praa sa mga nasa maiinit na lugar, sa mga malimit lamang maulanan. mangyari lamang ang kaunting pag ulan, magbubunyi na. 

ano nga pa lang napakasama ng pag ulan? if i know kaya lang naman tayo nalulungkot dahil ini imagine natin ang bawat pagpatak ng ulan ay ating luha. kasabay ng paghagupit ng hangin, animo ika’y binubugbog ng iyong mga alaala. ano ngang masama sa pagdidilig ng halaman. tuyot na tuyot na sila eh.

minsan ang ulan din ang nagpapahiwatig na oras na para diligan ang puso nating matagal nang walang pagdaloy ng kaligayahan. point ko? wala haha ang babaw ko nanaman.

naitanong ko tita ko tungkol sa lagay nila sa probinsya, sabi niya “eto wala pang ambon, wala pang pension eh”

0 Responses so far.

Mag-post ng isang Komento

    sino ka?

    Larawan Ko
    tadong daniel
    Manila, Philippines
    Balang araw. Mumurahin tayo ng mga halamang pinitas natin. Ang mga dahon nito ay magiging atin na lamang damit. Papatirin tayo ng bundok na iniwanan natin ng mga kinainan matapos nating maglibot sa tahanan niya. Makakainom tayo ng tubig ilog na ginawa natinng tapunan ng basura. Magiging tirahan natin ang pader kung saan tayo umiihi kahit ipinagbabawal. Ang lahat ng isinulat natin sa malinis na pader ay maililipat sa ating katawan, permanente. Maliligo tayo sa pinagtipon tipong mga laway na inilabas natin sa kalsada. Pupulutanin ng mga barkada ang mga upos ng sigarilyong ating ipinitik. Magiging sintigas tayo ng mga trosong walang habas na pinutol. Ngayon ay handa ka na sa pagbuka ng lupa. Lalamunin tayo nito. Gaganti na ang mga inapi. Hindi na sila papayag na habang panahon silang mananahimik. pero joke lang yan, mabait kasi si inang kalikasan. sige diretso lang. matulog ka ng mahimbing.
    Tingnan ang aking kumpletong profile